Dinin merkezinde sevgi vardır. Sizi seviyor ve sizi affediyorum. Ben senin gibiyim ve sen de benim gibisin. Bütün insanları seviyorum. Dünyayı seviyorum. Yaratılanları seviyorum. Yaşamımızdaki her şey sevgi üzerine kurulu olmalıdır.

İÇİMİZDEKİ YALNIZLIK bazı sözcükler yaralı doğmuştur. İyileşmez.

Yaşım ilerledikçe daha çok anlıyorum,Ne büyük nimet olduğunu, ah ey güzel gün.Boş yere üzülmekte mana yok, anlıyorumKadrini bilmek lazım artık her açan gülün.Şükretmek türküsüne daldaki her bülbülün,Yanmak da olsa artık aşk ile yaşıyorum.

İnsan yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, hep birinin gönlümüzden kopup ayrılması bir ayrı sızı uyandırırmış. Bunu yazan şair ne kadar haklıymış!

Dünün insanı, bugünün insanı değildir.

Ölüm var arkadaş, ölüm. Şu köşkün sahibi de ölecek, şu horoz da.