Belki de insanlar kendi kendilerini düşünmek, hayaller kurmak için yeteri kadar yalnız kalamadıklarından anlayışsız oluyorlardı.

Kötümser olan yalnız gençler mi, herkes kötümser.. İyimser geçinenlerin iyimserliği de kof, göstermelik. Nazım'da bile böyledir bu: En iyimser şiirlerini en tarifsiz hüzünlerle söylemiştir.

Tutkularım var benim. Başkalarına benzemiyorum. Cesaretim var!

Röportör: Sizin uğraştığınız aynı müzikal bağlamda çalışan kaç kişi var –kaç protest şarkıcı var? Müziğini ve şarkı sözlerini, ee, yaşadığımız toplumsal durum, savaş meselesi, suç meselesi veya bunlar gibi herhangi bir konu için yapan. Bob Dylan: hmm...ne kadar çok? Röportör: Evet. Ne kadar çok? Bob Dylan: Mm, sanıyorum… 136 Röportör: Yaklaşık 136 mı diyorsunuz yoksa tam olarak 136 mı? Bob Dylan: Ee, 136 veya 142.

Şiir, rythme yani nazım sanatı olduğu için güfteden önce bir bestedir. Mısralarında nağme hissedilmeyen bir manzume sadece bir güftedir ki, onu nesir sahasına atarız. Mısra mısra bir beste olan bir manzume ise asıl şiirdir.

Hepsi de temiz, lekesiz, düzgün elbiselerinin altında kaba ve gür hayvanlığın bütün ayıplarını ve bütün perişanlıklarını gizlemekte onlar kadar usta idi.