Yaşam yoksa var etmek gerekir onu. İnsancılığın başlıca temelidir bu. İnsana saygısızlık, bu temele boş vermekten kaynaklanır: “Nasıl olsa ölecek değil miydi?” Celladın sözüdür bu. “Var mıyım, yok muyum?” sorusu yalnız doğaya değil topluma da başkaldırmayı simgeler. Barışseverlik; savaştır, korkaklık değildir.

IDurursa anlaşılır saatin kaç olduğuÜrkek yürek bütün geçmişi kabulleniyor.Ve kazmaların ve garların hiç uyumadığınıHiç uyumadığını alkolünÇiçeklerin ve tuzunGemilerin ve Çinde ve Büyük Britanyada veBilmem bu gerinmeler, bu büyük yürek çarpıntısıBu sakallı adamlar dağlardakiBirden farkına vardığımız güzelliği dünyanınGüzelimGaliba sonundayız uykumuzun.…

Aldanma cahilin kuru lâfına,Kültürsüz insanın külü yalandır.Hükmetse dünyanın her tarafına,Arzusu, hedefi, yolu yalandır.

Anne, sen hüznümü kapıya kadar geçir bu gece.

Dünyanın hiçbir Nüzhet'i yalan söylememelidir.

Acı çağdaş yaşamın bir zorunluluğudur ve duyarlı olmanın sonucudur. Şairin acı ile hesaplaşması gerekir. Bugün onurlu insan, içinde bulunduğu olumsuzluklar karşısında, onları ortadan kaldırmak elinden gelmediğine göre, acı duymak zorundadır. Bu bir kefaret sorunudur. Aydın kişi acı duyarak güzelliğin, inceliğin kefaretini öder. Alaturka olmak öyle sanıldığı kadar kolay bir iş değildir. Eğer olabildimse, yani Türk usulü bir şiir yaratabildimse ne mutlu bana.