Arzu! İnsanın ta can evine işlersin sen; olmaz sanılan şeyleri oldurursun, düşlerle haberleşirsin; nasıl olur? Gerçek olmayanla düşüp kalkarsın, yoklukla arkadaşlık edersin sen; öyleyse gerçek olanlarla birleşebileceğin inanılır bir şey pekala; ve sen Arzu, yasayı çiğneyerek yaptığın bu işi, anlıyorum.

Bir gün gelir de unuturmuş insanEn sevdiği hatıraları bileBari sen her gece yorgun sesiyle Saat on ikiyi vurduğu zamanBeni unutma

Hain generaller:ölü evimi görün,bakın paramparça İspanya'ya:erimiş maden akıyor her evdençiçek yerine,her çukurundan İspanya'nınİspanya yükseliyor,her ölü çocuktan bir tüfek fışkırıyor,gören bir tüfek,kurşunlar doğuyor her cinayetten,o kurşunlar günün birindeon ikisinden vuracak yüreğinizi.Soracaksınız: Şiiri neden düşleri anlatmıyor,Yaprakları ve büyük yanardağlarını anayurdunun?Gelin görün kanı sokaklardaki.Gelin görün kanı sokaklardaki.Gelin görün kanı sokaklardaki.

Sen, zamanla yaralar iyileşir, duvarlar insanı saklar sanıyorsun, ama öyle değil, öyle değil. Bir şey insanın yüreğine yerleşince kimse onu yerinden sökemez!

Sustuğunu bilen olgundur, bildiğini susan değil.

Kalbi kırdıktan sonra gelen özür, doyduktan sonra sofraya gelen tuz gibidir. "İhtiyaç" kalmaz.