Hiçbir şey kendi alın teri kadar bir insanı tatmin edemez. Çalışan insan kendi varlığında hüküm süren bir âhengi bütün kainata nakleder. Hayatın biricik nizamı bu ahengin kendisi olmalıdır.

Başım alıp hangi yere gideyim Gittiğim yerde buldu dert beni Oturup benimle ibadet kıldı Yalan söyledi de yüzüme güldü Yalın kılıç olup üstüme geldi Çaldı bölük bölük böldü dert beni.

Kaçtığını zannederken kendine toslar insan.

Seversin, alırsın, karın olur,Seversin, alamazsın, karasevdalın olur.

Deniz kadın gibidir, hiç güvenmek olmaz ha!

Mutluluk bir kibrit çöpü, artık ne kadar yanarsa.