Belki de insanlar kendi kendilerine düşünmek, hayaller kurmak için yeteri kadar yalnız kalamadıklarından anlayışsız oluyorlardı.

Anlaşılmak gibi bir derdimiz vardı. Ne zaman ki kendimizi anlatamadığımızı Fark ettik. İşte o vakit susmalar Dostumuz oldu.

Atılgan yaşamasak, tekenin sakalına yapışmadan, uçurumların kenarında tir tir titremeden o zaman hiç depresyona girmezdik, bundan kuşkum yok; ama içi geçmiş, kaderci, yaşlanmış insanlar olup çıkardık o zaman.

Türkiye'de asıl sorun, aydınların yabancılaşmasıdır.

Evet haklısınız, erkekler bir ödündür, çünkü hepsinin beklemekten ağaç olduğu bir sevgilisi olmuştur.!

Bu hayatta bir mutluluk olsa bile, devam etmesi mümkün değildi.