Şiir yazmak benim için bir eğlence olmak şöyle dursun, bir ihtiyaç, bir zaruret, adeta yaşamamın sebep ve hikmeti. Bugün, 'Yarın öleceksin.' deseler, yegane üzüntüm, dünyada bırakacağım sevdiklerimle yazamadığım eserlerimdir.

Memleket bir kurtlar sofrasına döndü mü, isyan haktır.

Adam, acı mümkün olduğu kadar kendi içine aksın diye yüzünü önüne eğmişti.

Ali: Maalesef mümkünsüz Zilha. Kaderim beni çağırıyor. [Heybetlice kalkar] İnsanlar ölür, destanlar kalır. Ben gidiyorum.

Ben iki yaşında babasız kaldım. Bütün çocukluğum ve gençliğim korkunç bir hastalığa ve fakirliğe karşı mücadele içinde geçti. Kimsesiz, sıhhatsiz, parasız ve talihsiz kaldım. Orta sekizden yukarı okul görmedim. Hastalık, cehalet ve sefalet ejderleriyle boğuştum.

Gözün görmediği şeye yürek nasıl üzülsün ki?