Şiir yazmak benim için bir eğlence olmak şöyle dursun, bir ihtiyaç, bir zaruret, adeta yaşamamın sebep ve hikmeti. Bugün, 'Yarın öleceksin.' deseler, yegane üzüntüm, dünyada bırakacağım sevdiklerimle yazamadığım eserlerimdir.

Şiirdeki aşkla hayattaki aşk ne kadar birbirine benzemiyormuş.

Her insan iki insandır; biri karanlıkta uyanık, diğeri ise aydınlıkta uykudadır.

Büyük tefekkür plânında ve büyük içtimaî sistemde milletçe zayıf olduğumuzu söylebilmemiz lâzım. (Sayfa 39)

Bu dünyada yediğimiz ekmekler içtiğimiz sular dizlerimizdeki bu güçderimizdeki tad karşı koymak içindirkaçmak için değil alçacık durgun düzlüğümden el sallıyorum beni kınadığınız tepelere...

Kurgu bir örümcek ağına benzer, belki çok hafifçe bağlanmıştır birbirine ama yine de her bir köşesinden hayata bağlıdır.