Babalar ne görülmeli ne de duyulmalıdır. Bu, aile hayatının tek gerçek temelidir.

Ben mum alevinde pervane gibi hep aynı odakta yazdım şiirlerimi. Ev ve her günkü yaşamalar.

Otobiyografik romanlar, yaratma hürriyetimizi kısıtlar. Orada biz sayısız imkân ve ihtimallerden bazılarını tercih hürriyetini kaybeder, bir tanesi üzerinde billurlaşmaya mecbur kalırız.

Şiirdeki aşkla hayattaki aşk ne kadar birbirine benzemiyormuş.

Aklı kafamızdan sürsek,İlmin içine tükürsek, Dünyaya çevirip dirsekGünümüzü hoş geçirsek...

Başa mı dönsem acaba? Silip bütün geçmişimi, Yoksa kalan ömrümün, Yürüsem mi sonuna?