Hemen herkesin yalnız kendisinin anlatabileceği bir hikâyesi vardı. Hemen herkes birkaç kişiye ağlıyor ve âkıbetini hâlâ bilmediği bir sevdiğini bekliyordu.

Belinde Diyarbekir kuşağıZulasında kimbilir hangi hınç, hangi mısraYürür namus bildiği yolda...Yürür yine de yalınayak veayakları yanarak.

Yıldızlar Ateşböceği Sanılmaktan Korkmazlar.

Yaşım ilerledikçe daha çok anlıyorum,Ne büyük nimet olduğunu, ah ey güzel gün.Boş yere üzülmekte mana yok, anlıyorumKadrini bilmek lazım artık her açan gülün.Şükretmek türküsüne daldaki her bülbülün,Yanmak da olsa artık aşk ile yaşıyorum.

İnsanlar olgunlaştıkça "taraflara" inanmayı bırakırlar.

Tiyatroda nasıl boş sahnede dekorun oyaladığı seyirci, söz başlar başlamaz bütün o teferruatı görmez olursa, ben de öylece insan ıstırabı karşısında tabiat güzelliğine kayıtsızdım, yabancıydım.